· 

Echt even lezen...

Vorig jaar heb ik vele portretsessies gedaan met 70+ers. Ontzettend leuk om deze mensen op de foto te zetten en hun verhalen te horen. Sommige dingen in hun verhalen herken ik, sommige dingen hebben voor mijn tijd plaatsgevonden.

Als ik een portretsessie hield met een echtpaar poseerde ze apart en samen.

Hierna heb ik vaak hele leuke reacties mogen ontvangen.

 

“Wist niet dat we er nog zo goed op zouden staan. Leuk hoor. Wij zijn dik tevreden.”

 

of…..

 

“Wij hadden jou nodig toen we 60 jaar getrouwd waren!”.

 

Dit soort reacties gaven mijn doel, om senioren te fotograferen, een flinke boost en ik wist toen al zeker dat ik hierin verder wilde gaan.

 

In april 2018 heb ik een 80+ echtpaar op de foto gezet. Hij wilde eigenlijk niet maar besloot uiteindelijk om toch mee te doen. Hij ging zich zelfs omkleden zodat hij er netjes uit zag.

 

Waardoor die beslissing kwam weet ik niet echt omdat dit een man was die je niet kon dwingen iets te doen wat hij echt niet wilde. Ook had hij van mij het vertrouwen gekregen dat de gemaakte foto’s niet online zouden komen. Natuurlijk vind ik dat altijd jammer maar ik respecteer hun wensen.

 

Het was een spannende middag, zowel voor hen als voor mij maar de energie wat vanuit hen vrijkwam was zo mooi! We hebben zoveel gelachen en uiteraard heb ik die momenten ook voor hen vast kunnen leggen. Daarna besloot het echtpaar om andere kleding aan te gaan doen zodat ze nog netter op de foto gezet konden worden. Ik vond het geweldig! Ondanks dat ik het allemaal erg spannend vond was ik zo blij dat ik deze mensen voor mijn camera had staan!

 

Vorige week is deze meneer na een ziektebed overleden. Gisteren (22 juni 2019) was zijn uitvaart. Bij binnenkomst van het crematorium werd op het scherm een foto getoond. De foto die ik van hem gemaakt heb. Ik kreeg er kippenvel van maar was gelijk trots. Hij stond op de foto zoals iedereen hem kende en zou herinneren. Zoals hij eruit zag voordat hij ziek werd.

Hij keek ons aan, hij was er gewoon bij!

 

Later toen een aantal kleinkinderen de kist binnen droegen, zag ik dat dezelfde foto in een lijstje op de kist stond.

Tijdens de mooie dienst werden meerdere foto’s getoond waaronder een paar die ik van dit echtpaar heb mogen maken. Kippenvel kwam weer opzetten maar wederom zo trots dat ik dit heb mogen doen. Ik wens deze familie ontzettend veel sterkte en kracht toe voor de komende tijd!

 

Dit zijn de herinneringen waar ik het regelmatig over heb. Daarom hamer ik er vaak op om herinneringen NU te maken. Voor je het weet heb je niets meer dan een aantal foto’s of video van een dierbaar persoon. Als de foto’s van vele jaren terug zouden zijn, herinner je je wel dat moment maar niet meer hoe die persoon er kort voor het overlijden eruit zag.

 

Als ik denk aan mijn eigen ouders, zijn de meest recente foto’s waar ze alleen op staan de laatst gemaakte pasfoto die ze nodig hadden voor bepaalde documenten. Je raakt in de loop der tijd het beeld kwijt dat een persoon op het eind van zijn of haar leven meer was dan die ene pasfoto.

 

De dood is niet leeftijdsgebonden en er rust - in mijn ogen - nog te veel taboe op de dood maar het hoort bij het leven.

 

Mocht je nog vragen hebben of meer informatie willen om herinneringen NU te maken neem dan contact met mij op.

 

info@ingridhonders.nl